Chris

Gisterochtend kreeg ik van iemand een bericht. In dat bericht werd gevraagd of ik een lijst kon maken van 50 mensen die mij hadden beïnvloed en me tijdens mijn leven tot nu toe hadden helpen groeien. De lijst had ik zomaar klaar en mijn conclusie was vrij kort daarna dat ik van vrijwel iedereen die ik een beetje heb gekend iets heb geleerd.

Toch was er 1 naam die eruit sprong en dat was Chris. Chris was mijn stagebegeleider toen ik studeerde. Chris was projectleider van een buurthuis in de achterstandswijk van Leeuwarden met als doel om mensen die weinig geld hadden te leren computeren. Misschien heb je er toevallig weleens van gehoord. Het Digitaal Trapveld. Chris was vormgever en leidinggevende, maar toch vooral vormgever. Je kunt je dus ook bijna niet voorstellen hoe mooi alle reclame-uitingen van dit relatief kleine buurthuis waren. Ze glommen, waren op dik papier gedrukt en bulkten van de kwaliteit. We maakten logo’s en folders voor zorginstellingen uit de stad, hielpen jongeren vanuit jongerenwerk met het maken van portfolio’s en we maakten korte films.

Tijdens stageperiodes is het altijd nodig om tussentijdse gesprekken te voeren. Zo was dat hier ook zo. Ik had mijn begeleider uitgenodigd en ze had dit bevestigd. Van Chris wist ik dat mijn schoolbegeleider een voormalig student van hem was geweest. Chris droeg altijd een nette blouse en als het belangrijk was dan droeg hij zijn speciale nette jas. Dit was een belangrijk gesprek dus Chris verlangde van mij dat ik ook in pak zou verschijnen. Ik had helemaal geen pak, maar zonder morren ben ik naar de C&A gegaan om een mooi zwart pak en een nette blouse te kopen. Helemaal netjes en in pak waren we klaar voor het gesprek. We hadden een portfolio gemaakt van de afgelopen periode en zaten er helemaal klaar voor. De tijd was daar dat ze binnen zou stappen. Maar ze was er niet. We wachtten nog even zoals dat gaat als iemand te laat is. Het is irritant, maar je weet niet precies of dat mag want misschien is er iets ergs gebeurd. Toen volgde het moment dat we gingen bellen. Ik belde zelf, want dat kon ik best wel zelf, vond Chris. Via de balie, receptie en nog wat andere schijven kreeg ik mijn stagebegeleider aan de telefoon. Ze gaf aan dat ze het was vergeten en dat ik een nieuwe afspraak met haar kon maken want dat was tenslotte wel verplicht. Chris zat naast me en zag me waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Hij vroeg aan me of hij even mocht en ik gaf hem de telefoon. Wat hij precies tegen haar zei weet ik niet meer, maar het had iets te maken met mijn pak, onze voorbereiding en dat hij teleurgesteld was in haar. Ze had beter moeten weten, vond hij. Het resultaat na dit gesprek was dat mijn stageperiode sowieso goedgekeurd zou worden en dat we verder geen tussentijdse gesprekken meer hoefde te voeren. Als ik ooit een stagiair heb bij wie dit gebeurt, hoop ik dat ik hetzelfde zal doen.

Chris zag de computer niet als een doel, maar als een middel om te bereiken wat je wil. Je kunt er dingen op maken die iets betekenen, maar de computer op zich interesseerde hem niets. Dat sprak mij enorm aan. Chris hielp mij om creativiteit een kans te geven en daar niet terughoudend in te zijn en er volledig voor te gaan. Dat was kwetsbaar, maar bij veel dingen die ik maakte sloot hij zich aan, vulde het aan en hij gaf vooral veel vertrouwen. Dit deed hij ook met de mensen om mij en zichzelf heen, zijn medewerkers, zijn andere stagiaires, jongeren die over de vloer kwamen, jongerenwerkers en ouders van allerlei groepen met verschillende achtergronden. Chris creëerde zijn eigen zorg en/of onderwijssysteem in het klein. Iedereen was welkom, maar hij liet wel blijken dat de expertise van het Trapveld uniek was en dat als je niet betaalde voor de dienst in geld, dan kwam er altijd iets anders en onmeetbaars voor terug. Veel mensen wilden erbij horen en dat was een fijn gevoel. Of er nou een burgemeester, minister of gemeenteraadslid aanwezig was om te pronken met de successen of wilde komen samenwerken, de vergadering vond altijd plaats aan de grote ronde tafel waar wij zelf aan werkten. We zetten de computers aan de kant en de rest schoof aan. Vrijwilligers en medewerkers die op die dag toevallig ook aanwezig waren, vergaderden gewoon mee en zeiden wat ze vonden.

Deze hele manier van samenwerken gaf heel veel vertrouwen. Dit leidde ertoe dat mijn mede stagiair en ik op een gegeven moment het idee hadden om een documentaire te maken over dit mooie trapveld. Zij deed een volledig andere studie, maar we werkten gewoon samen aan dezelfde projecten. De film mislukte volledig omdat we zoveel groot beeldmateriaal hadden geschoten en dat kon de computer niet aan. Na nog 3 andere computers bij andere instellingen te hebben geprobeerd, mislukte het volledig. Nadat het mislukt was het ging er in het Trapveld vooral om dat wij het vertrouwen hadden om een film te durven maken omdat wij als 2 jonge studenten vonden dat het hele land hiervan moest weten. Vreemd genoeg sprak eigenlijk niemand over hoe jammer het was dat het was mislukt. Zelfs diegene die op de première avond voor niks naar de bioscoop was gereden vond het niet erg en kwam in plaats daarvan de volgende dag wel even een kopje koffie drinken.

Een stuk verderop in de tijd, bleek het voortbestaan van het Trapveld in gevaar. Een andere zorginstelling zou het gaan overnemen. Binnen het Trapveld was het voelbaar dat eigenlijk vrijwel niemand het zag zitten. Er zou meer geld naar de instelling gaan die ons zou “leiden” dan voorheen en er bleef eigenlijk geen budget meer over om nog een extra schaar aan te schaffen. Samen met dezelfde stagiair als de film schreven we een stuk waarin we aangaven waar de zorginstelling die het zou over nemen de afgelopen tijd in tekort geschoten was en het gebrek aan vertrouwen die we voelden. Ze waren er namelijk al regelmatig geweest. Iedereen was tenslotte welkom. Vanuit volledig zelfvertrouwen stuurden we dit stuk naar de krant, naar alle gemeenteraadsleden en iedereen die we verder nog kenden. Er volgden interviews met lokale tv zenders, een groot stuk op de voorpagina van de Leeuwarder courant en er werd een bijeenkomst belegd met alle betrokken partijen. Chris had het stuk niet gelezen, hij zei erover dat hij bij de eerste zin van de tekst al wist hoe het zou gaan en dat hij vond dat we het knap hadden gedaan.

Tijdens de bijeenkomst stapte ik alleen naar binnen in het hol van de leeuw. De bijeenkomst vond plaats bij de zorginstelling waar we geen vertrouwen in hadden. Bij de balie stonden 3 vrouwen de bezoekers te begroeten en welkom te heten. Toen ik me voorstelde reageerden ze met: “oh, ben jij diegene die dat stuk heeft geschreven? Had dat nou echt op deze manier gemoeten?” Ik reageerde niet en ben doorgelopen naar de bijeenkomst. Iedereen die ik kende en die ik gemaild had was er. De baas van de zorginstelling legde iets uit over hoe geldstromen zouden gaan lopen maar werd al snel onderbroken door een belangrijke meneer. Deze meneer ging staan, zei in de groep hardop met een stuk in zijn handen dat het geld hem eigenlijk niets kon schelen en dat hij het graag zou willen hebben over het stuk dat wij hadden geschreven en of hij daar op in wilde gaan. Hoe zou hij omgaan met de toekomst van het Trapveld?

Om een lang verhaal nog iets langer te maken. De man kwam er niet goed uit en de aanbesteding van het Trapveld ging niet naar deze zorginstelling. Zo konden we nog even mooi een tijdje aanklooien en op een gegeven moment werd het aanbesteed aan de instelling die ons onze vrijheid gunde, snapte waar het over ging en niet moeilijk deed over een paar scharen.

De mensen die daar werkten ben ik inmiddels uit het oog verloren. Zo ook Chris. Dus ik ben gaan googelen en kwam een rouwadvertentie van Chris tegen uit het jaar 2015. Ik baal dat ik niet bij de crematie of begrafenis ben geweest, maar misschien als ik er nu aan denk, ben ik er toch nog een beetje bij. Ik ben hem enorm dankbaar voor wat hij me heeft meegegeven en wat ik daar heb geleerd. Het was veilig voor mij en ik vermoed ook voor vele anderen. Toen hij de onderscheiding kreeg in de vorm van een soort gouden leeuw van de stad Leeuwarden, heb ik ook niemand gehoord die dat echt enorme onzin vond.

Mijn dank gaat ook uit naar de andere mensen die ik daar leerde kennen: Willeke, Ynze, Thea, Joop, Raymond, Freek, Mo, Bernhard en alle mensen die daar rondliepen die ik nu even snel niet meer van naam ken. Ik hoor graag van jullie hoe jullie terugkijken op deze tijd als je het toevallig leest.

Tot slot wil ik jou als lezer uitnodigen om ook eens zo’n lijst te maken van mensen die je hebben beïnvloed en van wie je tot nu toe hebt geleerd. En daar wil ik het dan natuurlijk graag met je over hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *