Freak on a leash

Ik zit helemaal onder de modder, mijn mooiste bloes is kapot, mijn veel te dure en trouwe hardloopschoenen zijn zwart, mijn horloge staat stil en mijn sokken liggen ergens in het riet.

Vandaag heb ik mijn hond uitgelaten in het natuurgebied bij lauwersoog. Vorige week was ze al weggerend omdat we twee mensen tegen kwamen die haar met een hoog stemmetje hadden begroet. Ik helemaal in de stress, een half uur zoeken door het gebied maar geen enkel spoor. Gelukkig kende ze ze weg en vond ik haar terug bij de auto op de parkeerplaats. De week daarvoor was ze achter twee zwanen aan gegaan, heb ik mijn schoenen uitgetrokken en heb ik haar uit het water gevist omdat ze echt niet naar me luisterde. Een paar dagen geleden besloot ze om het hoekje te verdwijnen en zag ik haar in de verte in sneltreinvaart achter een wild paard aan rennen. Het wilde paard liet zich echter niet kennen en haalde zijn kudde op. De kudde besloot in zijn geheel als een ware Dances with Wolves achtige scene achter mijn schattige hondje aan te rennen. Het rennen van de paarden was van een paar honderd meter afstand onder mijn voeten te voelen en de hond kwam met haar staart tussen haar poten bij mij terug.

Met al deze ervaringen in mijn achterzak besloot ik in de auto op weg naar de wandeling: Wat er ook gebeurt, ze mag niet los en moet aan de riem blijven. Tweehonderd meter onderweg in de wandeling veranderde die gedachte in: Ach, ze doet zo mooi rustig aan de riem, ze kan wel los. 10 minuten later stond ik bij het eerste de beste beekje vloekend en tierend tot mijn middel midden in het water te schelden omdat mijn hond in het riet was verdwenen. Geen spoor van mijn hond te bekennen, wat ik snap want als iemand zo tegen mij tekeer zou gaan, zou ik ook een plekje zoeken waar ik niet te vinden ben. Nog steeds scheldend en vloekend besloot ik om mijn schoenen en bloes die ik nog aan had verderop neer te leggen. Toen ik terug liep was ze gelukkig uit het riet verdwenen en kon ik haar op blote voeten uit het water vissen. Uiteraard kreeg het arme beest ongenadig op haar donder en heb ik haar voor de meest vreselijke dingen uitgescholden.

De hond was inmiddels aan de riem en ik was nog steeds boos. Een paar minuten verder heb ik het eerst met de hond maar even goed gemaakt en ze heeft de rest van het rondje (dat nog een uur duurde) rustig en braaf met me meegelopen. Dat kan ze dus heel goed.

Ik ben nog een poosje boos gebleven. Die stomme hond, waarom luistert ze nou niet, ik heb verdorie toch biefstuk in mijn broekzak. Andere honden doen het namelijk wel, volgens mij. Of dat waar is durf ik niet te zeggen, ik hoop stiekem dat elke hondeneigenaar dit herkend.

En daarna kwamen de gedachten, nadat de boosheid was gezakt. De belangrijkste gedachte was: Wanneer is het nou zo erg mis dat het tijd is om te veranderen en de juiste dingen te gaan doen? Ik bedoel, ik kijk weleens in de spiegel en denk: Nou, joh. Er mag wel wat af, een paar jaar geleden was het echt beter. Vervolgens rij ik naar de supermarkt om chips en pizza te gaan halen met yoghurtdrink. Of, ik heb echt een paar hele leuke dates gehad laat ik maar afspreken met een andere vrouw. De vrouw van de leuke dates komt erachter, want vrouwen merken altijd alles. Of ze het vragen is een tweede en als ze het vragen merken ze heus wel wat de waarheid is. Resultaat: kansen verkeken. Of, ik heb een goede baan, is het nou echt nodig om nog een extra baan te zoeken, om salarisverhoging te vragen of om een eigen bedrijf op te starten? Of, over een paar dagen wordt mijn hypotheek afgeschreven en er staat genoeg geld op, laat ik maar een veel te dure airconditioner aanschaffen, want het is toch wel erg warm op de zolder-slaapkamer.

Je snapt vast al waar dit naartoe gaat. Het is gemakkelijk om altijd maar meer te willen. Het is gemakkelijk om de hond de schuld te geven van het niet luisteren, terwijl het mijn verantwoordelijkheid is om haar te laten doen wat ze wel kan en daar tevreden of zelfs gelukkig mee te zijn. Net als dat het mijn verantwoordelijkheid is om een smoothie met groentes te maken die ik allang in huis heb, de vrouw van de leuke dates een echte kans te geven of om dankbaar te zijn voor het riante salaris dat mijn werkgever mij betaalt. Er zullen altijd verleidingen zijn om het leuke, makkelijke, spannende of interessante te gaan doen, het is alleen ook belangrijk om aan te voelen wanneer je jezelf eigenlijk in je voet gaat schieten.

Vanaf nu ga ik mijn best doen om mezelf regelmatig aan te lijnen om problemen in de toekomst te voorkomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *