De Olietanker Methode

Daar is hij dan, de olietanker methode voor het jaar 2022. Meer dan anderhalf jaar heb ik hier aan gewerkt en hij is af gekomen door vooral zelf de methode toe te passen. Het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf. Een prachtige gekleurde vrolijke en handige planner voor het jaar 2022.

Het gaat er in deze planner om dat je je eigen koersen gaat kiezen en dat je vervolgens vooral leert genieten van de reis die je maakt. Iedereen doet dat op zijn of haar eigen manier en de planner geeft je daarbij overzicht en het broodnodige steuntje in de rug.

Ik ben enorm trots dat hij er is, ik probeer te genieten van de reis die nu pas echt begint en nu hoop ik dat er zo veel mogelijk mensen mee aan de slag gaan. Als jij ermee aan de slag wilt, kijk dan hier.

Wachten op keuzes.

De laatste weken kom ik vaak in aanraking met mensen die het lastig vinden om keuzes te maken. Ze willen ergens naartoe maar lijken niet bereid te zijn om iets ouds achter te laten en gaan zitten wachten tot ze er eindelijk klaar voor zijn.

Ik geloof in iets anders. Ik geloof erin dat je je schepen moet verbranden zodat je het eiland dat voor je ligt wel in moet nemen. Ook geloof ik erin dat op het moment dat je voelt of denkt dat je er nog niet klaar voor bent, dat dat dus het moment is dat je jezelf vertelt dat je er eigenlijk wel klaar voor bent. Wil je bijvoorbeeld een echt goede relatie? Hou dan op met het stiekem aanrommelen met de getrouwde buurman of vrouw, je ex, je ex daarvoor of blokkeer diegene die wel in je hoofd zit, maar eigenlijk nooit reageert. Het is spannend en leuk, dat snap ik, maar je weet natuurlijk allang dat het volledig tegengesteld is aan wat je echt wilt. Als je niet weet wat je echt wilt, zoek dan hulp.

Tijdens het volhouden komt de uitdaging. De uitdaging van de pijn, het gemis of de eenzaamheid. Zoek hierbij hulp, want voor je het weet wordt het stoppen van je oude gedrag opgevuld met nieuw gedrag dat eigenlijk hetzelfde is, maar op een andere manier nergens op slaat. Bijvoorbeeld dat het in je nieuwe relatie wel erg leuk lijkt, maar je er na een tijdje achter komt dat diegene toch weer hetzelfde gedrag vertoont als de ex van je buurvrouw’s echtgenote. Dat ben je in dit geval dus zelf. Snap je het nog? Kort gezegd, als iets je vaker overkomt, dan is het feedback en kan het dus onmogelijk aan een ander liggen.

Onderzoek het: schreeuw in het weiland, wees boos, schrijf of maak kunst. Praat met vrienden, je vriendinnen en neem de tijd. Doe even niks, wacht, werk aan je gezondheid, verhoog je energie, onderzoek welk trauma er onder je boosheid zit, doe een cursus of ga lekker een paar dagen alleen in een hutje op de hei zitten. Wees eerlijk naar jezelf. Daarna gaat het eerlijk zijn naar anderen vanzelf makkelijker omdat je het geleerd hebt. Zelf had ik bepaald gedrag van mezelf een paar jaar geleden pas na 6 maanden in de gaten, inmiddels lukt het me al binnen 10 minuten en over een tijdje hopelijk binnen 9 seconden.

Ga niet wachten tot je onderdeel wordt van het plan van iemand anders, maak je eigen plan en ga aan de slag, vooral met jezelf. Vertel je plan, je verhaal, de pijn die je hebt doorgeworsteld en je nieuwe keuzes aan iedereen die je tegenkomt, vraag of diegene kansen ziet voor zichzelf om bij je aan te haken of zichzelf in te brengen en verwacht zo min mogelijk terug. Zonder schaamte. Als je graag in het plan van iemand anders wil voorkomen, breng je zelf in en laat de reactie of wat diegene wil inbrengen in jouw verwachting los. Ook als de consequentie een gevoel van pijn, eenzaamheid of een gebrek aan erkenning betekent en je dus weer terug bent bij het begin. Geef de ander de kans om vrij te zijn, je teleur te stellen en ook zelf te kiezen om te doen wat zij denken dat goed voor ze is.

Geef en je zult ontvangen, meestal op een manier die je zelf helemaal niet had kunnen bedenken.

p.s. Wie weet uit welke film bovenstaand plaatje komt, krijgt een ijsje.

Vraag om hulp.

Lieve lezers, ja ook jij. Je bent lief, of je het nou leuk vindt of niet. De afgelopen tijd ben ik net als vroeger weer bezig met het maken van een radioprogramma. Het is echt enorm tof en ik krijg er energie van. Mooie plaatjes draaien, ruig, mooi of lokaal en ondertussen af en toe een interview met een muzikant, een wethouder of een andere dappere strijder met een mooi initiatief.

De eerste weken heb ik gebruikt om er handig in te worden en dingen zo nu en dan voor mijn gevoel verkeerd doen. Andere mensen vooral het woord geven en vooral veel luisteren is mijn methode, zoals dat ook altijd mijn methode is in het lesgeven voor de klas.

Nu voelde ik dat het deze week tijd was om een jingle te maken met daarin de titel van mijn programma. Dus ik heb een aantal mensen uit mijn contactenlijst gevraagd om een voicebericht te maken met daarin de titel “de vrije vrijdagmiddag”. Ik had zelf in mijn hoofd dat als ik er een stuk of 5 zou mogen ontvangen, dat ik dat dan aan elkaar kon monteren en er een korte programma opener van kon maken. Tot mijn verbazing kreeg ik binnen no time van alles terug zoals zingende mensen, mensen vroegen hun man of vrouw het ook te doen die ik helemaal niet kende, onbekende nummers stuurden hun stem in, ik kreeg een jingle van zingende kinderen, een “bevrij me op vrijdagmiddag” jingle, mensen gingen zich inleven en maakten er wel 5 (vrolijk, boos, blij, stoer, bang), in het Drents, in het gronings en ga zo maar deur.

Dit maakt me enorm blij en dankbaar en ik ga echt mijn stinkende best doen om er een mooie en creatieve compilatie van te maken. Of ik ga ze op knippen en overal live doorheen mixen tijdens de uitzending. Of gewoon allebei, ik weet het nog niet. Ook deed het me denken aan mijn broer die worstelt met verslaving, in zijn methode tot verbeteren van zichzelf of het worstelen met iets is de eerste stap: vraag om hulp. Hij is op dit moment opnieuw bezig met therapie en ik hoop dat hij dit keer de hulp kan vragen die hem echt verder helpt.

Tot aan deze week wist ik alleen in theorie wat de vraag om hulp zou kunnen betekenen en dat het voor anderen goed kon werken, maar ik had het nog nooit zo sterk mogen ervaren. Alleen 1 keer eerder toen ik een filmpje maakte met een aantal mensen in Leeuwarden met als thema “Make Shit Happen”. Toen had ik de bereidheid van anderen alleen nog niet zo sterk in de gaten als nu, met terugwerkende kracht nu alsnog bedankt voor jullie medewerking toen.

Nu zit ik op dit moment ook midden in de ontwikkeling van Het Nieuwste Normaal en het mooie van dat initiatief is dat elk leermoment direct ook voor een ander weer een uitdaging oplevert. Dus, voor jou op het moment dat je dit leest de opdracht: vraag om hulp bij iets dat je aan het ontwikkelen bent. En ik beloof je, je zult er geen spijt van krijgen en als je het mij vraagt zal ik je helpen.

Triggers

De afgelopen week stond in het teken van Het Nieuwste Normaal. Niet oud als in we kunnen vrij naar buiten om te schaatsen, niet nieuw als in we houden anderhalve meter afstand, maar het nieuwste als in er gebeurt iets in je omgeving, je kijkt naar wat het met je doet en daarna ga je ermee aan de slag op jouw eigen en unieke manier. Het levert de meest fantastische creaties op van mensen die aan de slag gaan met hun pijn, verdriet, emoties of intenste blijheid.

www.hetnieuwstenormaal.nl

Daarnaast draait de wereld gewoon door waarin onze premier deze week zei dat hij nog nooit getest is omdat hij geen klachten heeft maar hij wel verantwoordelijk is als beleidsmaker die de kinderen op school zich laat testen, ook als ze geen klachten hebben.

Voor mij is dit een enorme trigger en mijn eerste reactie is dan ook dat ik het krom vind, het volgens mij niet klopt en hij dus weg moet. Ik voel alleen ook dat dat echt niet zoveel zal uitmaken. Omdat mijn pijn of trauma dat ik zelf niet gezien ben als kind, in het onderwijssysteem als leerling en later als docent zal daardoor helemaal niet verdwijnen of weggaan. Ondertussen zei iemand op het laatste moment een afspraak af die voor mij erg belangrijk was. Om dit uit te spreken gebruikte ik al mijn feedback skills om uit te leggen wat de feiten waren, hoe ik me daardoor voelde en wat ik nodig had. Het kwam er in het kort op neer dat de ander vooral dingen moest gaan doen om het goed te maken met mij.

Nog steeds bleef het knagen. Die rare premier en de ander die me niet ongelukkig mag maken. Dus ik nog steeds meer op zoek naar antwoorden, ik ben films gaan kijken, boeken gaan lezen en er met mensen over gaan praten. Nog steeds geen antwoord op hoe ik ermee op kon gaan. Dus was het weer tijd om een kaartje te trekken.

Dus ik ben gaan wachten en heb even niets gedaan behalve mijn balende gevoel er te laten zijn en de oplossing gewoon even niet te weten. En plotseling na een paar uur kreeg ik een filmpje toegestuurd. Over hoe het werkt met triggers, hoe je daarmee om kan gaan en hoe je het beter voor jezelf kunt maken in de toekomst. Kort gezegd komt het erop neer dat de trigger jou raakt, het dus niets zegt over de ander en dat jij zelf verantwoordelijk bent en mag kiezen voor de manier waarop je daarmee omgaat.

Precies zoals ik zelf al heb bedacht hoe een ander dat zou kunnen gaan doen in Het Nieuwste Normaal. Alleen betekent het dan ook dat ik er zelf niet onderuit kan komen en ook zelf de stappen mag zetten voor ik het van een ander vraag. Als ik dat wil en ja dat wil ik. Ik denk op dit moment echt dat hier de oplossing ligt voor jou persoonlijk als je ergens mee zit, maar ook voor veel dingen die nu in de wereld gebeuren. In het groot of in het klein.

Rennende hond

Stil zitten, kun je dat? Ik (nog) niet, ondanks dat ik het vaak tegen anderen zeg. Altijd bezig zijn, altijd een plan maken en nooit staan de ideeën stil. Daarom ben ik deze week gedoopt als indiaan met de naam Rennende Hond. Het is een kracht, maar ook een valkuil en het advies dat ik een ander geef is meestal eigenlijk advies aan mezelf. Gelukkig heb ik altijd de keuze om te kiezen voor liefde of voor angst. Dat betekent voor mij dan dat als ik de angst een kans geef dat ik dan blijf rennen. De angst geen kans geven is voor mij automatisch de liefde. Nog vind ik het het om af en toe te kijken naar wat het handelen vanuit angst je nog heeft opgeleverd.

Zo blijft mijn hond nog steeds en voortdurend van mij weg rennen omdat ik haar (zie vorige schrijfsel) nog steeds niet vast doe omdat ik vooral kijk naar hoe ik wil dat ze is in plaats van hoe ze daadwerkelijk is. Ze is een rennende hond die zich ook zo gedraagt. En geef haar eens ongelijk. Wat die angst mij oplevert is de beste conditie in jaren en de uitdaging om in deze situaties kalm te blijven, waar ik nu dus steeds beter ik wordt. En ik blijf maar rennen. Ze kan het dus nog niet en ik kan het dus ook nog niet. Kijken naar hoe iets echt is en daarvan houden is liefdevoller dan voortdurend proberen te vragen van een ander om iets te zijn wat je niet bent. Voor mezelf geldt dat ook.

Toen van de week iemand een foto van me maakte op het geweldig mooie winters stille Ameland zag ik mezelf ineens op een foto terug zoals ik op dit moment echt ben. Ik kon het zelf ook zien.

Nadat ik de naam zomaar mocht ontvangen, heb ik opgeschreven wat ik allemaal aan het doen ben de afgelopen tijd. Ik ben begonnen met kijken wat ik allemaal heb ontwikkeld de afgelopen tijd sinds ik geen vaste baan meer heb. Veel van die ontwikkelde ideeën lijken ontwikkeld omdat ik bang ben voor de onzekerheid, dat het niet goed komt en dat ik niet goed genoeg ben om dit te kunnen. Daarna ging ik met het zinnetje van Tony Robbins (wie heeft de afgelopen week allemaal de internationale online wereldwijze new world new you challenge gedaan?) “Complexity is the enemy of execution” in mijn hoofd automatisch door met schrappen. Gewoon op gevoel en het voelt goed. Er staan nu een paar hele mooie liefdevolle initiatieven en ideeën op papier waar ik de komende tijd echt mee vooruit kan. Het stemmetje in mijn hoofd vraagt zich wel steeds af of het voldoende is om hier ook mijn geld mee te verdienen en goed te blijven zorgen voor de mensen van wie ik hou.

Vanmorgen trok ik een kaart uit het kaartendeck dat ik veel gebruik om een intentie voor de dag te verzinnen. Meestal passen ze precies, vooral als er per ongeluk eentje uit het deck valt. De kaarten zeiden: vertrouw maar op het nieuwe hoofdstuk, heb vertrouwen en verwelkom het nieuwe in je leven.

Ik geloof bijna dat het klopt. Hebben de kaarten gelijk?

Freak on a leash

Ik zit helemaal onder de modder, mijn mooiste bloes is kapot, mijn veel te dure en trouwe hardloopschoenen zijn zwart, mijn horloge staat stil en mijn sokken liggen ergens in het riet.

Vandaag heb ik mijn hond uitgelaten in het natuurgebied bij lauwersoog. Vorige week was ze al weggerend omdat we twee mensen tegen kwamen die haar met een hoog stemmetje hadden begroet. Ik helemaal in de stress, een half uur zoeken door het gebied maar geen enkel spoor. Gelukkig kende ze ze weg en vond ik haar terug bij de auto op de parkeerplaats. De week daarvoor was ze achter twee zwanen aan gegaan, heb ik mijn schoenen uitgetrokken en heb ik haar uit het water gevist omdat ze echt niet naar me luisterde. Een paar dagen geleden besloot ze om het hoekje te verdwijnen en zag ik haar in de verte in sneltreinvaart achter een wild paard aan rennen. Het wilde paard liet zich echter niet kennen en haalde zijn kudde op. De kudde besloot in zijn geheel als een ware Dances with Wolves achtige scene achter mijn schattige hondje aan te rennen. Het rennen van de paarden was van een paar honderd meter afstand onder mijn voeten te voelen en de hond kwam met haar staart tussen haar poten bij mij terug.

Met al deze ervaringen in mijn achterzak besloot ik in de auto op weg naar de wandeling: Wat er ook gebeurt, ze mag niet los en moet aan de riem blijven. Tweehonderd meter onderweg in de wandeling veranderde die gedachte in: Ach, ze doet zo mooi rustig aan de riem, ze kan wel los. 10 minuten later stond ik bij het eerste de beste beekje vloekend en tierend tot mijn middel midden in het water te schelden omdat mijn hond in het riet was verdwenen. Geen spoor van mijn hond te bekennen, wat ik snap want als iemand zo tegen mij tekeer zou gaan, zou ik ook een plekje zoeken waar ik niet te vinden ben. Nog steeds scheldend en vloekend besloot ik om mijn schoenen en bloes die ik nog aan had verderop neer te leggen. Toen ik terug liep was ze gelukkig uit het riet verdwenen en kon ik haar op blote voeten uit het water vissen. Uiteraard kreeg het arme beest ongenadig op haar donder en heb ik haar voor de meest vreselijke dingen uitgescholden.

De hond was inmiddels aan de riem en ik was nog steeds boos. Een paar minuten verder heb ik het eerst met de hond maar even goed gemaakt en ze heeft de rest van het rondje (dat nog een uur duurde) rustig en braaf met me meegelopen. Dat kan ze dus heel goed.

Ik ben nog een poosje boos gebleven. Die stomme hond, waarom luistert ze nou niet, ik heb verdorie toch biefstuk in mijn broekzak. Andere honden doen het namelijk wel, volgens mij. Of dat waar is durf ik niet te zeggen, ik hoop stiekem dat elke hondeneigenaar dit herkend.

En daarna kwamen de gedachten, nadat de boosheid was gezakt. De belangrijkste gedachte was: Wanneer is het nou zo erg mis dat het tijd is om te veranderen en de juiste dingen te gaan doen? Ik bedoel, ik kijk weleens in de spiegel en denk: Nou, joh. Er mag wel wat af, een paar jaar geleden was het echt beter. Vervolgens rij ik naar de supermarkt om chips en pizza te gaan halen met yoghurtdrink. Of, ik heb echt een paar hele leuke dates gehad laat ik maar afspreken met een andere vrouw. De vrouw van de leuke dates komt erachter, want vrouwen merken altijd alles. Of ze het vragen is een tweede en als ze het vragen merken ze heus wel wat de waarheid is. Resultaat: kansen verkeken. Of, ik heb een goede baan, is het nou echt nodig om nog een extra baan te zoeken, om salarisverhoging te vragen of om een eigen bedrijf op te starten? Of, over een paar dagen wordt mijn hypotheek afgeschreven en er staat genoeg geld op, laat ik maar een veel te dure airconditioner aanschaffen, want het is toch wel erg warm op de zolder-slaapkamer.

Je snapt vast al waar dit naartoe gaat. Het is gemakkelijk om altijd maar meer te willen. Het is gemakkelijk om de hond de schuld te geven van het niet luisteren, terwijl het mijn verantwoordelijkheid is om haar te laten doen wat ze wel kan en daar tevreden of zelfs gelukkig mee te zijn. Net als dat het mijn verantwoordelijkheid is om een smoothie met groentes te maken die ik allang in huis heb, de vrouw van de leuke dates een echte kans te geven of om dankbaar te zijn voor het riante salaris dat mijn werkgever mij betaalt. Er zullen altijd verleidingen zijn om het leuke, makkelijke, spannende of interessante te gaan doen, het is alleen ook belangrijk om aan te voelen wanneer je jezelf eigenlijk in je voet gaat schieten.

Vanaf nu ga ik mijn best doen om mezelf regelmatig aan te lijnen om problemen in de toekomst te voorkomen.

De Eigen Wijze Podcast aflevering 3, 4 en 5.

Wat is dit te gek leuk en uitdagend om te doen, en wat gaat het ook goed! Het is een enorm proces wat zich langzaam ontvouwt en ik merk dat ik echt de controle los moet laten en dat perfectionisme geen enkele kans heeft. Normaal ben ik niet graag iemand die met zaken achter wil lopen, te laat komt of mijn website niet update. Ik heb nu echter geen keus en wellicht leefde ik voorheen vooral in een veilig, simpel en gemakkelijk systeem waarin ik aan het onderpesteren was. Hoe zit het ook alweer, van je fouten leer je, toch?

Ik merk dat door te doen er nieuwe wegen ontstaan, zo komt er bij een podcast maken (als je enige kwaliteit wil leveren) kijken dat er een website nodig is, je bestanden ergens kwijt moet kunnen, er opslagruimte nodig is voor het opslaan van de videobestanden, er social media bijgehouden moet worden, de studio schoon en netjes moet zijn , dat we van elkaar weten wat we aan het doen zijn als host van de podcast en dat er ook veel communicatie plaatsvindt met de gasten die we allemaal naar onze podcast willen hebben. En voor je het in de gaten hebt ben je als podcastmakers samen een retreat aan het organiseren naar Ameland.

Nu kan ik hier nog wel even over doorgaan, wat er allemaal bij komt kijken, maar ook daar hebben we iets op bedacht. Op onze website staan Extra Eigen Wijze Podcasts die je ook meenemen in onze eigen wereld en een nabeschouwing zijn op de podcasts die we al gemaakt hebben. Leuk als je die ook luistert en laat weten wat je vindt. Dit kan via alle verschillende social media kanalen of natuurlijk via de ouderwetse email.

Beluister hieronder de laatste 3 afleveringen.

De Eigen Wijze Podcast #1

Ken je dat gevoel, dat gevoel van een verlangen of wens? Dat als je iemand iets hoort of ziet doen en dat je dan ergens weet dat jij het ook kan en wil? Opeens ontstond het en binnen no time stond de eerste op de digitale opnameband en er staan ineens een heleboel gasten op de lijst, in de wachtrij en in de agenda om opgenomen te worden. Veel luisterplezier!

Chris

Gisterochtend kreeg ik van iemand een bericht. In dat bericht werd gevraagd of ik een lijst kon maken van 50 mensen die mij hadden beïnvloed en me tijdens mijn leven tot nu toe hadden helpen groeien. De lijst had ik zomaar klaar en mijn conclusie was vrij kort daarna dat ik van vrijwel iedereen die ik een beetje heb gekend iets heb geleerd.

Toch was er 1 naam die eruit sprong en dat was Chris. Chris was mijn stagebegeleider toen ik studeerde. Chris was projectleider van een buurthuis in de achterstandswijk van Leeuwarden met als doel om mensen die weinig geld hadden te leren computeren. Misschien heb je er toevallig weleens van gehoord. Het Digitaal Trapveld. Chris was vormgever en leidinggevende, maar toch vooral vormgever. Je kunt je dus ook bijna niet voorstellen hoe mooi alle reclame-uitingen van dit relatief kleine buurthuis waren. Ze glommen, waren op dik papier gedrukt en bulkten van de kwaliteit. We maakten logo’s en folders voor zorginstellingen uit de stad, hielpen jongeren vanuit jongerenwerk met het maken van portfolio’s en we maakten korte films.

Tijdens stageperiodes is het altijd nodig om tussentijdse gesprekken te voeren. Zo was dat hier ook zo. Ik had mijn begeleider uitgenodigd en ze had dit bevestigd. Van Chris wist ik dat mijn schoolbegeleider een voormalig student van hem was geweest. Chris droeg altijd een nette blouse en als het belangrijk was dan droeg hij zijn speciale nette jas. Dit was een belangrijk gesprek dus Chris verlangde van mij dat ik ook in pak zou verschijnen. Ik had helemaal geen pak, maar zonder morren ben ik naar de C&A gegaan om een mooi zwart pak en een nette blouse te kopen. Helemaal netjes en in pak waren we klaar voor het gesprek. We hadden een portfolio gemaakt van de afgelopen periode en zaten er helemaal klaar voor. De tijd was daar dat ze binnen zou stappen. Maar ze was er niet. We wachtten nog even zoals dat gaat als iemand te laat is. Het is irritant, maar je weet niet precies of dat mag want misschien is er iets ergs gebeurd. Toen volgde het moment dat we gingen bellen. Ik belde zelf, want dat kon ik best wel zelf, vond Chris. Via de balie, receptie en nog wat andere schijven kreeg ik mijn stagebegeleider aan de telefoon. Ze gaf aan dat ze het was vergeten en dat ik een nieuwe afspraak met haar kon maken want dat was tenslotte wel verplicht. Chris zat naast me en zag me waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Hij vroeg aan me of hij even mocht en ik gaf hem de telefoon. Wat hij precies tegen haar zei weet ik niet meer, maar het had iets te maken met mijn pak, onze voorbereiding en dat hij teleurgesteld was in haar. Ze had beter moeten weten, vond hij. Het resultaat na dit gesprek was dat mijn stageperiode sowieso goedgekeurd zou worden en dat we verder geen tussentijdse gesprekken meer hoefde te voeren. Als ik ooit een stagiair heb bij wie dit gebeurt, hoop ik dat ik hetzelfde zal doen.

Chris zag de computer niet als een doel, maar als een middel om te bereiken wat je wil. Je kunt er dingen op maken die iets betekenen, maar de computer op zich interesseerde hem niets. Dat sprak mij enorm aan. Chris hielp mij om creativiteit een kans te geven en daar niet terughoudend in te zijn en er volledig voor te gaan. Dat was kwetsbaar, maar bij veel dingen die ik maakte sloot hij zich aan, vulde het aan en hij gaf vooral veel vertrouwen. Dit deed hij ook met de mensen om mij en zichzelf heen, zijn medewerkers, zijn andere stagiaires, jongeren die over de vloer kwamen, jongerenwerkers en ouders van allerlei groepen met verschillende achtergronden. Chris creëerde zijn eigen zorg en/of onderwijssysteem in het klein. Iedereen was welkom, maar hij liet wel blijken dat de expertise van het Trapveld uniek was en dat als je niet betaalde voor de dienst in geld, dan kwam er altijd iets anders en onmeetbaars voor terug. Veel mensen wilden erbij horen en dat was een fijn gevoel. Of er nou een burgemeester, minister of gemeenteraadslid aanwezig was om te pronken met de successen of wilde komen samenwerken, de vergadering vond altijd plaats aan de grote ronde tafel waar wij zelf aan werkten. We zetten de computers aan de kant en de rest schoof aan. Vrijwilligers en medewerkers die op die dag toevallig ook aanwezig waren, vergaderden gewoon mee en zeiden wat ze vonden.

Deze hele manier van samenwerken gaf heel veel vertrouwen. Dit leidde ertoe dat mijn mede stagiair en ik op een gegeven moment het idee hadden om een documentaire te maken over dit mooie trapveld. Zij deed een volledig andere studie, maar we werkten gewoon samen aan dezelfde projecten. De film mislukte volledig omdat we zoveel groot beeldmateriaal hadden geschoten en dat kon de computer niet aan. Na nog 3 andere computers bij andere instellingen te hebben geprobeerd, mislukte het volledig. Nadat het mislukt was het ging er in het Trapveld vooral om dat wij het vertrouwen hadden om een film te durven maken omdat wij als 2 jonge studenten vonden dat het hele land hiervan moest weten. Vreemd genoeg sprak eigenlijk niemand over hoe jammer het was dat het was mislukt. Zelfs diegene die op de première avond voor niks naar de bioscoop was gereden vond het niet erg en kwam in plaats daarvan de volgende dag wel even een kopje koffie drinken.

Een stuk verderop in de tijd, bleek het voortbestaan van het Trapveld in gevaar. Een andere zorginstelling zou het gaan overnemen. Binnen het Trapveld was het voelbaar dat eigenlijk vrijwel niemand het zag zitten. Er zou meer geld naar de instelling gaan die ons zou “leiden” dan voorheen en er bleef eigenlijk geen budget meer over om nog een extra schaar aan te schaffen. Samen met dezelfde stagiair als de film schreven we een stuk waarin we aangaven waar de zorginstelling die het zou over nemen de afgelopen tijd in tekort geschoten was en het gebrek aan vertrouwen die we voelden. Ze waren er namelijk al regelmatig geweest. Iedereen was tenslotte welkom. Vanuit volledig zelfvertrouwen stuurden we dit stuk naar de krant, naar alle gemeenteraadsleden en iedereen die we verder nog kenden. Er volgden interviews met lokale tv zenders, een groot stuk op de voorpagina van de Leeuwarder courant en er werd een bijeenkomst belegd met alle betrokken partijen. Chris had het stuk niet gelezen, hij zei erover dat hij bij de eerste zin van de tekst al wist hoe het zou gaan en dat hij vond dat we het knap hadden gedaan.

Tijdens de bijeenkomst stapte ik alleen naar binnen in het hol van de leeuw. De bijeenkomst vond plaats bij de zorginstelling waar we geen vertrouwen in hadden. Bij de balie stonden 3 vrouwen de bezoekers te begroeten en welkom te heten. Toen ik me voorstelde reageerden ze met: “oh, ben jij diegene die dat stuk heeft geschreven? Had dat nou echt op deze manier gemoeten?” Ik reageerde niet en ben doorgelopen naar de bijeenkomst. Iedereen die ik kende en die ik gemaild had was er. De baas van de zorginstelling legde iets uit over hoe geldstromen zouden gaan lopen maar werd al snel onderbroken door een belangrijke meneer. Deze meneer ging staan, zei in de groep hardop met een stuk in zijn handen dat het geld hem eigenlijk niets kon schelen en dat hij het graag zou willen hebben over het stuk dat wij hadden geschreven en of hij daar op in wilde gaan. Hoe zou hij omgaan met de toekomst van het Trapveld?

Om een lang verhaal nog iets langer te maken. De man kwam er niet goed uit en de aanbesteding van het Trapveld ging niet naar deze zorginstelling. Zo konden we nog even mooi een tijdje aanklooien en op een gegeven moment werd het aanbesteed aan de instelling die ons onze vrijheid gunde, snapte waar het over ging en niet moeilijk deed over een paar scharen.

De mensen die daar werkten ben ik inmiddels uit het oog verloren. Zo ook Chris. Dus ik ben gaan googelen en kwam een rouwadvertentie van Chris tegen uit het jaar 2015. Ik baal dat ik niet bij de crematie of begrafenis ben geweest, maar misschien als ik er nu aan denk, ben ik er toch nog een beetje bij. Ik ben hem enorm dankbaar voor wat hij me heeft meegegeven en wat ik daar heb geleerd. Het was veilig voor mij en ik vermoed ook voor vele anderen. Toen hij de onderscheiding kreeg in de vorm van een soort gouden leeuw van de stad Leeuwarden, heb ik ook niemand gehoord die dat echt enorme onzin vond.

Mijn dank gaat ook uit naar de andere mensen die ik daar leerde kennen: Willeke, Ynze, Thea, Joop, Raymond, Freek, Mo, Bernhard en alle mensen die daar rondliepen die ik nu even snel niet meer van naam ken. Ik hoor graag van jullie hoe jullie terugkijken op deze tijd als je het toevallig leest.

Tot slot wil ik jou als lezer uitnodigen om ook eens zo’n lijst te maken van mensen die je hebben beïnvloed en van wie je tot nu toe hebt geleerd. En daar wil ik het dan natuurlijk graag met je over hebben.