Zeg ja!

Heb je het boek gelezen over de Yes Man? (Geschreven door Danny Wallace) Nee? Doen! Ja? Dan snap je waar het over gaat. Elke dag dat ik leef probeer ik ergens ja op te zeggen waar ik anders normaal gsproken nee op zou zeggen. Tijdens de sportles als iemand aan het eind vraagt of ik nog even mee ga de heuvel op rennen. Ja! Wil je een kopje thee? Ja! Kom je even naar voren en vertel je even over al je geheime liefdesrelaties op dit grote podium voor 15000 mensen? Ja. Natuurlijk!

Naast het leuke boek is er ook de film met Jim Carrey. Het boek is leuker, maar toch hou ik van Jim Carrey, niet alleen omdat hij hilarisch is, maar ook omdat hij ooit een cheque aan zichzelf gaf voor 10 miljoen euro voor diensten die hij had verleend als acteur. Een paar jaar later, vlak voordat de cheque verlopen was, kreeg hij 10 miljoen dollar voor een film waarin hij acteerde. Hij droeg de cheque jaren lang in zijn portemonnee bij zich. Wat hij nog meer heel goed gedaan heeft, is besluiten wat hij wil zijn en het dan doen. Hij is nu ineens kunstenaar en hij maakt cartoons over donald trump. En niet zomaar langzaam ofzo, als je op zijn twitter account kijkt, deelt hij bijna elke dag een tekening of een schilderij. Ineens blijkt hij een politiek activist en cartoonist en staat hij geen grappen uit te halen tijdens een award speach, maar te roepen dat “it’s time to bring the balance back, ok?”. Anyway, ik ben fan van hem. Vooral van de scene waar hij wordt aangehouden door de politie in de film Liar Liar.

In de film Yes Man heeft zijn karakter niks. Hij werkt al 5 jaar bij een bank, maakt geen promotie en is negatief. Zijn mooie vrouw heeft hem verlaten en hij blijft haar maar bellen om te zeggen dat hij haar zo mist. Op de dag dat hij ja begint te zeggen op dingen, verandert het. Hij ontmoet natuurlijk de leukste, vrolijkste en avontuurlijkste vrouw die je je je maar kunt bedenken. Hij krijgt salarisverhoging omdat hij ja zegt op extra werken op zaterdag, hij gaat bunjee jumpen, hij maakt ineens vrienden en zo gaat de film nog wel even door. En dat alleen maar door plotseling zonder nadenken overal ja op te zeggen.

Ook ben ik fan van Will Smith. Niet omdat hij hiphop maakt, want daar hou ik niet echt van. Maar, vooral omdat hij tegen alle rollen in zijn leven ja zegt. Hij is rapper, maakt youtube video’s, deelt grappen op instagram, is host van een show over de natuur op national geographic deelt zijn relatieperikelen en zijn inzichten over vaderschap in een show met zijn vrouw + dochter + zijn schoonmoeder en bij maakt regelmatig een goede film. Persuit of Happiness is daar een mooi voorbeeld van. Ook hij weet wat ja zeggen kan betekenen. Op een dag kreeg hij een uitdaging om uit een helicopter te springen. Hellibunjee, noemen ze het. Hij besluit dat en hij gaat het doen op zijn 50e verjaardag, boven de grand canyon en wat het opbrengt gaat naar een goed doel. Hij bewijst voor mij dat je zoveel meer kunt zijn dan alleen maar de rol die je jezelf hebt aangemeten door ja te zeggen op alles wat je kunt zijn.

Eens kijken of je het moraal van dit verhaal hebt begrepen:

1. Zoek me eens op op facebook en geef me een uitdaging mee. Eens kijken welk antwoord je zult ontvangen.

2. Heb je het boek van de yes man al in huis? Nee, ga hem kopen en ga hem lezen. Heb je het boek wel in huis, lees hem (nog een keer als het moet).

3. Doe je mee met de uitdaging om aan het eind van het jaar de 5 km onder de 20 minuten te lopen?

Leren

Elke keer als ik begin te schrijven aan een nieuw verhaal pak ik een kaartje van mijn bureau om te beginnen met schrijven aan dat onderwerp. De kaartjes liggen omgekeerd zodat ik niet weet welk onderwerp er komt. Op de 2e dag van het schrijven zegt mijn kaartje “leren”. Mijn reactie is als volgt: “oh mijn god, leren, wat weet ik daar nou eigenlijk over, oh mijn god, oh mijn god, oh mijn god!”. Angst. Al snel komt mijn geest tot rust en het stemmetje dat erachter zit zegt: “Je weet heel veel over leren, schrijf het maar gewoon op”. De definitie van leren zegt dat je iets geleerd hebt op het moment dat je twee keer dezelfde situatie meemaakt en de tweede keer vertoon je ander en nieuw gedrag. Van je fouten leer je, als je tenminste besluit om bereid te zijn een andere fout te maken dan de vorige keer. Sommige mensen doen dat trouwens nooit. Die leren niet van fouten en blijven gewoon dezelfde fout maken. En dan roepen ze natuurlijk… van fouten maken leer je. Ja, als je een keer wat anders gaat doen ja!

Je hebt gewoon leren om het leren, theoretisch leren. Het weten. Maar dat interesseert me eigenlijk niet. Toen ik vroeger in een lekkende tent met mijn ouders in Frankrijk zat, begreep ik al niet dat we van huis waren weggegaan om hier op een berg, met 6 graden onder nul in een lekkende tent te gaan zitten. We hadden een groot huis, mijn ouders hadden het thuis naar hun zin, maar op vakantie vooral ruzie, ik dacht dat de wijn limonade was, verslikte me erin zodat mijn ouders toch samen iets te lachen hadden en zo ging het nog even door. Mijn ouders leerden kennelijk wel in theorie dat het leuk was in een tent in Frankrijk, maar na dit debacle al meegemaakt te hebben op Ameland, in een huisje bij Appelscha en zelfs tijdens het opzetten van de tent in de achtertuin heb je niet zo veel aan theorie. Theroetisch slim is fijn en leren is belangrijk als je het constant en continu in de praktijk toepast in je leven.

Nu ik gewoon begonnen ben met het opschrijven van de dingen die ik weet over leren, is het beginnen met schrijven eigenlijk de kern van wat leren voor mij is. Je bent ergens en je wilt ergens naartoe, je kunt blijven zitten en wachten tot het op je afkomt, of je gaat aan de slag. Tenzij je er al eens geweest bent en het beviel totaal niet. Dat aan de slag gaan en leren lukt niet als je in je gedachten blijft hangen van “Ik weet helemaal niks en ik kan dat ook niet”. Als je dat gaat geloven ben je natuurlijk verloren. En als je die gedachte hebt, wacht dan gewoon even. Gewoon even wachten. Er komt vanzelf een andere stem, een ander verhaal en dus een andere gedachte. En als je nog steeds in paniek bent, dan kun je nog niet leren. Het moet veilig zijn.

Over veiligheid in relatie tot leren gesproken: Veiligheid voor een kind op school is enorm belangrijk en daarom wordt pesten op scholen ook niet getolereerd, want in een onveilige situatie denkt een kind alleen maar: “Oh mijn god, oh mijn god, als ik maar niet voor het bord moet komen om de woordjes Duits voor te lezen”. En ja hoor, elke keer als je dat denkt, dan roept de leraar Duits precies jou voor het bord. Omdat hij kan ruiken dat je zit te zweten of kan zien dat je zit te wippen op je stoel. Denk je dat het kind vervolgens die woordjes kan opzeggen voor het bord? In paniek lukt het je natuurlijk niet om die woordjes op te lezen die je echt wel kent. Sta je daar voor het bord, niet omdat je de woordjes Duits niet kent, maar omdat je in paniek bent. Krijg je nog een 4 als beloning ook. Bedankt, stomme leraar Duits. Nu mag ik volgend jaar niet naar het VWO en wordt mijn vader ook nog boos op me. Thuis ook onveilig. Bedankt leraar Duits, bedankt papa. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Er zit ruimte tussen je eerste paniek gedachten en de daadwerkelijke actie. Vaak helpt het om even adem te halen. Daarna verschijnt vanzelf een andere en rustigere, veel waardevollere gedachte. Dit kan bijvoorbeeld zijn als het kind uit bovenstaand voorbeeld opstaat en naar het bord loopt even diep adem haalt en rustig voorleest. Tussen de zinnen door of na het aangeven weer even lekker ademhalen, beetje lachen naar je klasgenoten tussendoor, wellicht knipogen naar die leuke nieuwe klasgenoot die er sinds de kerst bij is en zo goed is in gym. Maar eigenlijk zou ik zelfs nog een stap verder willen gaan. Leer je kind om zich niet voor gek te laten zetten door een leraar: “Nee, meneer. Ik wil niet voor het bord om voor te lezen’. Of: “Nee, ik wil het niet in het bijzijn van mijn knappe klasgenoot hebben over seks, ik wil het met mijn klasgenoot doen, dat wel.” Of: “Nee, meneer de directeur, ik ga het plein niet schoonvegen omdat ik niet voor het bord wilde komen of omdat ik het niet over seks wil hebben op school”. Of: “Nee, papa, ik wil helemaal niet naar het VWO, dus eigenlijk zou ik de leraar Duits moeten bedanken omdat hij me laat zakken. Weet je wat… ik ga direct een kaartje voor hem kopen en deze overmorgen in de les aan hem voorlezen, in het Duits”. En daarna geef je je kind geld om dat kaartje te kopen. Niet inhouden van het zakgeld, gewoon weggeven. En wat nou als je geen kinderen hebt? Doe het dan zelf. Met je baas. Met je verkering en doe het met iedereen die je maar tegenkomt.

Leer dat je kinderen vooral ook. Haal adem, luister naar je eigen stem. Duurt het heel lang voordat hij verschijnt, ga er dan bij lopen of doe het nog een keer met je vrouw voor om je geest rustig te krijgen. Loop rechtop waar dat kan, wacht nog even … en nog even. En pats! Daar is hij.

“Oh, mijn god, oh mijn god, nu moet ik het gaan doen!”
—> klik —> publiceer.

Wees een koning!

Als je in de shit zit, zoals iedereen weleens zit, dan kan het helpen om een bepaalde attitude aan te nemen. De mijne is de laatste tijd: “wees een koning”. Ik stel me voor wat een koning dan zoal doet. Rechtop lopen, zich niet druk maken of hij wel genoeg geld heeft, bij een vrouw zijn in de mooiste kleding en natuurlijk zwaait hij naar iedereen. Vervolgens is hij ervan overtuigd dat iedereen hem de hand wil schudden, dus die steekt hij uit en iedereen doet hetzelfde terug. Hij heeft een hoge standaard. Overal waar hij binnenkomt, is hij de baas, alleen maar omdat hij geboren is. Als er kritiek komt op social media omdat je dochter net zo dik is als jij vroeger was, reageer je niet. Je laat de boel de boel en je gaat door.

Zoals je ziet, een koning doet andere dingen dan wij allemaal doen. We verdedigen ons ten opzichte van anderen, maken ons druk over wat andere mensen van ons of van onze kinderen vinden en gaan vervolgens in de tegenaanval. We zijn gewend om als iemand ons pusht, dat we dan terug duwen. Het hoeft echter niet, laat ze maar pushen. We dragen niet vanzelfsprekend een kroon, maar die kunnen we denkbeeldig opzetten. We hebben meestal geen ketting van goud, maar die kunnen we denkbeeldig dragen. We kunnen in een band gaan spelen en onze gitaarversterker net iets harder zetten dan alle andere bandjes in de buurt. Gewoon, omdat het kan.  

Net als een koning, kun je een relatie nemen met iemand die de wereld aan kan waarin we leven. Als er iemand afhaakt, dan zullen we daarover natuurlijk teleurgesteld of verdrietig zijn, alleen stoppen we niet omdat iemand anders het niet aan kan. We verlagen onze standaard niet, appen geen onaardige dingen naar een ex-vriendin, doen geen afstand van onze troon en we zoeken verder totdat we iemand hebben gevonden die het waard is om jouw toekomstige koning of koningin op de wereld te zetten.

We kunnen mensen in dienst nemen. Iemand die ons huis schoonmaakt, voor ons kookt of de tuin voor ons aanharkt. Daarover voelen we ons niet schuldig. Zeker niet als we vervolgens zelf gaan golfen, zwemmen met onze kinderen of nog erger, gewoon lekker op onze kont gaan zitten om ernaar te kijken. Om hulp vragen dat is onze natuur geworden en we doen dat vooral aan mensen die duur zijn en heel goed zijn in hun werk. Want, waarom genoegen nemen met iemand die je de hele tijd achter zijn of haar broek aan moet zitten, dan kun je het net zo goed zelf doen. Gaat sneller, dat ook nog. Je bent tenslotte zelf beter in alles.

Waar het natuurlijk om gaat is dat je het ook echt gelooft. Als het goed gaat, dan gaat het vanzelf. De uitdaging is echter om het ook, en vooral, te doen als je je net even niet lekker voelt. Soms lijkt een dag lang te duren. Wees dan een koning en ga een stuk lopen op je landgoed, zet je kroon op en breng jezelf in beweging.